Showing posts with label რელიგია. Show all posts
Showing posts with label რელიგია. Show all posts

Wednesday, March 24, 2010

ისლამი და დემოკრატია


     ისლამი არის ქრისტიანობის შემდგომი უძველესი რელიგია. იგი წარმოიშვა აღმოსავლეთის ქვეყნებში და დაიკავა დომინანტური როლი რეგიონში. ჩვენი განსახილველი თემა არის ისლამისა და მოდერნულ-დემოკრატიული სამყაროს დამოკიდებულების განხილვა შეფასება. ორივე სამყარო როგორც აღმოსავლეთის ისე დასავლეთის გარკვეული ისტორიული კანონზმომიერების შედეგია. ერთგან თუ რელიგია თამაშობდა გადამწყვეტ როლს, მეორეგან წამყვან იდეოლოგიად ლიბერალიზმი და სამოქალაქო ფაქტორი იყო. სწორედ ეს ისტორიული კანონზომიერებანი და სხვა მრავალი მასში შემავალი ფაქტორები განაპირობებს მსოფლიოს მრავალფეროვნებას. ჩვენი განხილვის მიზანია ამ ურთიერთდამოკიდებულების განხივლა, რაც ამ ორ მხარეს არსებობს. ვფიქრობ, რომ საკითხის უკეთ წარმოჩენისათვის არ უნდა ვიხელმძღვანელოთ პირადი წარმოდგენებით ან ერთი ან მეორე მხარის უპირატესობის მინიჭებით, არამედ უნდა შევაფასოთ ისინი ობიექტურად როგორიც არიან ისინი დღევანდელ დღეს.
აღმოსავლეთის ისლამისტური ქვეყნებისათვის ტიპიური მახასაიათებელია ავტორიტარული მმართველობა, გაძლიერებული ცენტრალური ხელისუფლება, რომელიც ძირითადად ერთ პიროვნებაზეა აწყობილი. თუმცაღა მეორესმხრივ არიან ადამიანები რომლებიც ცხოვრობენ ამ ტიპის ქვეყნებში და მათაც გააჩნიათ საკუთარი უფლებები. თუ სასწორის ერთ პინაზე არის ერთპიროვნული მმართველის ძალაუფლება, მეორე მხარეს კი ადამიანის უფლებები. დემოკრატიული თვალსაზრისით იდეალურ მდგომარეობად შეგვძილია მივიჩნიოთ ამ ორი სასწორის პინის თანაბარი მდგომარეობა ანუ როდესაც ძალთა ბალანსი დაცულია. ასეთი მდგომარეობა დამახასიათებელია დასავლურ ევროპული ქვეყნებისათვის, ხოლო ისლამისტურ ქვეყნებში სიტუაცია რადიკალურად განსხვავდება. აქ ხახელმწიფოებრივ ძალაუფლება გაზრდილია მოსახლეობის უფლებათა ხარჯზე, რაც ბუნებრივად განპირობებულია ისტორიული განვითარების კანონზომიერებით. თუმცა დროის მსვლელობასთან ერთად იცვლება მდგომარეობაც. ახლა განვიხილოთ უშუალოდ ამ საკითხთან დაკავშირებული სტატია – “ავტორიტარიზმი

Thursday, March 18, 2010

About Middle English lyrics From J-story


            Although many Middle English lyrics have a lingly fresh and unselfconscious tone, they owe much to learned and sophisticated continental sources- the medieval  catin lyrics of the “Goliard poets” and Provencal and French lyrics of the Troubadours and Trouveres. Most authors were clerics aware of the similarities between  earthly and divine love and fond of panning in Latin or English.
            The anonymity of the Middle English lyrics prevents us from seeing the as part of a single poet’s Danbar. Rathe we must rely on more genetal contexts such as genre, to establish relationships among poems. One of the most popular genres among the secular lyrics was the reverdie, a poem celebrating the return of spring. The early thirteenth century Cuckoo song joyfully invokes the bird’s song, and revels in the blossoming of the countryside and the calls of the animals to their young. A more typical example of the reverdie is Alisoun, whose made speaker ruefully contrasts the burgeoning of  nature with the stinginess of his beloved.
            Frustration was not the only attitude in Middle English love lyrics, however. A stance more boasting than adoring or despairing is taken in the witty lyrics I Hav Noble Cook. Furthermore, clerical misogyny is expressed in Abuse of women, which ostensibly praises woman by absoluting them of the vices - gossip, infidelity, shrewishnes - typically attributed to them in satires against women,: Yet the redrain first praises women as the bost of creatures but undercats this claim in Latin, which few women would have been able to understand.
            The majority of  Middle English lyrics were not secular but religious songs in praise of the virgin Mary or Christ, however, employ the same erotic language as the secular lyrics, of the in the conjunction with typological figures linking events in the  Old Testament, for inst.the poet follows a statement of the “Fortunate Fall” that Adam’s sin was necessary to permit Christ’s redemption – with a courtly compliment to the Virgin Mary. similarly, I sing of Gideon’s  fleece in  judge 6 ( the soaking of the fleece by dew figuring Mary’s impregnation by the Holy Spirit) while also employing the courtly imagery of poet  “singing of a maden” who chooses Christ as her son as if he were a lover. In a much longer poem in praise of the Virgin, the poet – casting himself as Mary’s  “knight” caught in the bonds of love – begs her meroy and also compliments her by contrasting her antitype, Eve.
            Occasionally the Middle English religious lyrics uses secular motifs and genres in a way that approaches parody. Fo inst. ancethe second stanza of the Nativity poem  Mary is with child resebler a pregnancy  lament by a gound gir. Mary, however, explains  that her condition will be a source of joy rather than shame. who she will sing to her “darling”. this  Middle  English poet, far from slapsheming, was  trying to humanize the Mystery of the Nativity and relate it  to daily life.
            other religious  poems either celebrate Christ on reject the world. The poems to Christ in their tenderness and immediacy, resemble those to Mary. Poets used erotic language in poem to Christ as well as those to Mary, as in “Jesus, My Sweet Lover “. finally  in a different vein the contempt of world questions the values of couatry  life with the “ubi sunt” (“where are”) motif. “Where beth they biforen us enjoyed their paradise on the lovely women who enjoyed their paradise on earth and now suffer the eternal fires of hell.
            Here is one poem written by anonym author.

 
              Jesus, My sweet lover

Jesu, Christ, my lemmon swete,
That diyedest on the Rode tree,
With all my  might I there beseche,
For thy woundes two and three,
That also faste mot thy love
Into mine herte fitched be
As was the spere into thine herte
When thou soffredes derth for me.




Used source:
  
 1.Masters of British Literature. vol. A. 2008.

    Tuesday, February 2, 2010

    ქართული ეკლესია დავითისა და თამარის ეპოქაში.

    დავით აღმაშენებლის უცნობი მატიანესა და თამარ მეფის ‘ისტორიანი და აზმანი შარავანდედთანის’ მიხედვით.

    §1. ქართული ეკლესია დავით აღმაშენებლის ეპოქაში.

            დავით აღმაშენებლის ისტორიკოსი გვიწერს ეკლესიის მდგომარეობას საკურთხეველნი ღმრთისანი ადგილად არაწმიდებისა მათისა. და მღდელნი რომელნიმე თვით შეწირვასავე შინა საღმრთოსა მსხუერპლისასა მუნვე მახვილტა შეწირულ იქნეს...” 
    თუმცა ეკლესიის სისუსტე უფრო შიგნიდან ღვივდებოდა. როგორც ქართლის ცხოვრება გვაუწყებს დავით აღმაშენებლის მეფობისას ღვთის სახლი, წმინდა ეკლესია “ქუაბ ავაზაკთა ქმნილ იყვნეს.” ვინაიდან მაღალ სასულიერო თანამდებობებზე ინიშნებოედნენ პირები არა ღირსების და პატიოსნების მიხედვით არამედ გვარის დიდებულებისა და წარმომავლობის მიხედვით. საეპისკოპოსო პოსტები მატიანეს თქმით “დაეპყრნეს ვითარცა ავაზაკთა”, თავისთავად ასეთივე მდგომარეობა იქნებოდა საქორეპიკოპოსო და რიგითი სამღვდელოების დონეზეც.შექმნილი სიტუაცია ქართულ საეკლესიო ცხოვრებაში მკვეთრ და საფუძვლიან რეფორმაცაის მოითხოვდა. ეკლესია უნდა ყოფილიყო თვითმმართველობითი, დამოუკიდებელი ორგანო. ამის მისაღწევად ჯერ საჭირო იყო ბაზისის შექმნა ღირებულებებისა და ფასეულობის დონეზე. სწორედ დავით მეფის ინიციატივით “ადგილსა ჯეროვანსა” (რუისსა და ურბნისში) გაიმართა სეკლესიო კრება რომლის მთავარი დანიშნულება წესრიგის აღდგენა, საეკლესიო ცხოვრების შინაგანაწესის დადგენა (ძეგლის წერა) და ღირსეული სასულიერო პირების სათანადო თანამდებობის მინიწება იყო. კრებას ესწრებოდნენ მეფეთ-მეფე გიორგი II, თავად დავით აღმაშენებელ, მეფის პოზიციის გაძლიერების მიზნით კრებას ასევე ესწრებოდა გიორგი მეფის და ბიზანტიის უავგუსტესი დედოფალი მართა (მარიამი) და მრავალი სასულიერო პირი. საბოლოოდ ამ კრებამ შეასრულა თავისი დანიშნულება და ძირი ჩაუყარა ახალ სასულირო ცხოვრებას.მაგარამ მეფისათვის მხოლოდ ეს რეფორმა არ იქნებოდა ეკლესიის ჯანსაღი ფუნქციონირების გარანტი. ამიტომ დავითმა საჭიროდ მიიჩნია საერო თანამდებობის მწიგნობართუხუცესის მმართველობის (თანამდროვე პრემიერ მინისტრის) გართიანება ჭყონდიდის ეპისკოპოსის თანამდებობასთან. მითუმეტეს რომ გიორგი ჭყონდიდელი იყო აღმზრდელი, ბრძენი და “თანაგამკაფელი ყოველთა გზათა, საქმეთა და ღვაწლტა მისთა”.  
          ...ასე რომ მეფის საეკლესიო ცხოვრებაში ეყოლდებოდა თავისი კაცი, გააკონტროლებდა მაში მიმდინარე პროცესებს და მეფის პოლიტიკის მხარდამჭერი იქნებოდა.
    რაც შეეხება აღმაშენებლის რელიგიურ შემწყნარებლობას - როგორც თვითმპყრობელ და უზენაეს მეფეს შეძლია მტრები სურვილისამებრ გაანადგუროს, მაგარმ დავით აღმაშენებელი ყოველტვის ასე როდი იქცევა. იგი უპირველესად ფიქრობს იმას ტუ როგორ გამოიყენოს თავის და ქვყნის სასარგებლოდ არამხოლო მოყვარე არამედ მტერიც. დავით მეფე ცდილობს დაიმოყვროს მტერი, ხოლო მოყვარე უფრო შემოიმტკიცოს! ვინაიდან მას დაძლეული აქვს სნობური დამოკიდებულება რელიგიურ დაპირისპირებათა შესახებ. ამის შესანიშნავი მაგალითია სომხურ_ქართული საეკლესიო კრება, რომელიც იმჟამად ხომეხთა მხარის ინიციატივით გაიმართა. კრებაზე დისკუსია უნდა გამართულიყო ორიდან ერთი საეკლესიო სწავლების ჭეშმარიტების დადგენაში. ქართვული მხარე გაიმარჯვებდა “სიტყვისგებაში” მაშინ ხომხები შეაჩვენებდნენ თავიანთ რჯულს, ხოლო თუ სომხები გაიმარჯვებდნენ ქართულ ეკლესიას მწვალებლებად არ უნდა შეერაცხათ სომხების სწავლება.
                     დავით მეფემ თავის მხრივ მოიწვია ყველა მეცნიერი და რჯულის მცოდნენი, სომხებმა კი თავიანთი. სიტყვისგებამ დიდხანს გასტანა და იგი იმდენად ჩაიხლართა, რომ უკვე “ცუდ სიტყვათა” პაექრობაში გადავიდა. ბოლოს თავის სიტყვა დავით აღმაშენებელმა აიღო. მან “უსწავლელთა და ლიტონთა და მარტივთა მიერ სიტყვათა” იწყო უბრობა. შემდგომი ეპიზოდიდან სჩანს რომ მემატიანე უშუალოდ იქ იმყოფებოდა მეფის სიტყვას ისმენდა, ვინაიდან იგი მთელი სიცხადით გადმოგვცემს საკუთარ განცდას მეფის გამოსვლის შესახებ: “...იწყო მასთდა მიმართ სიტყვითა თქმად, რომელსა ღმერთი მოსცემდა უეჭუელად პირსა მისსა. ესეოდენითა იგავთა და სახეთა წინადაუდებდა, ახნათა საკვირველთა იქნა ვითარცა..”. დარცხვენილმა და უღონოდ ქმნილმა სომეხმა სასულიერო პირებმა ერთხმად აღიარეს ქართველთა სწავლების ჭეშმარიტება. 
                  აი ამ მცირე პასაჟში (ვინაიდან სხვა ცნობა ვერ ვნახე ტექსტში) კარგად იკვეთება მეფის დამოკიდებულება განსხვავებულად მორწმუნეთა მიმართ. იგი მოწოდებულია მათი სწავლების გონიერად, სიბრძნით განსჯისათვის. თუმცა მეფის ასეთი თვისება სრულიადაც არ ნიშნავს საყოველთაო შემწყნარებლობას და მტრის მახვილისათვის კისრის მიშვერას.დავითის სისასტიკე ცნობილი იყო მთელს აღმოსავლეთ მუსულმანურ სამყაროში. 
                   თუნდაც გავიხსენოთ…ანისის აღების ეპიზოდი. 1124 წელს ანისელი სომხები თხოვნით (და არამხოლოდ ამის გამო) დავით მეფემ სელჩუკთა დიდი წინააღმდეგობის მიუხედავად აიღო ანისის ქალაქი და ციხე. ასევე ქრისტიან_მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც “მისგითად მოეკაზმათ” მუსლმანებს. ხოლო დავით მეფემ “იმუქფა ღმრთის მოყვარემან. დავით აღმაშენებელმან მოლათა და დარიშმანთა სისხლითა იგი საყდარი და ქალაქი მოერწყო... “
          შეეძლო კი ღვთისმოყვარე დავით აღმაშენებელს შეეწყნარებინა მუსულმანი სასულიერო პირები?..

    $2. ქართული ეკლესია თამარ მეფის ეპოქაში.

      მას შემდეგ რაც გარდაიცვალა მიქაელ კათალიკოსი შესაძლებელი გახდა, როგორც საეკლსიო ისე აღმასრულებელ ორგანოებში ჩარევა. ვინაიდან მიქაელ კათალიკოსი უდიდესი გავლენით სარგებლობდა სახელწმიფო პოლიტიკაში. თავის მხრივ ოპოზიციურად განწყობილი დიდებულებიც იყენებდნენ მის გავლენას საკუთარი მიზნების მისაღწევად. სწორედ ამ კათალიკოსის გარდაცვალების შემდეგ გახდა შესაძლებელი, როგორც საერო, ისე სასულიერო ხელისუფლების მოწესრიგება. თამარ მეფემ მოიწვია საკლესიო კრება, სადაც თანამდებობებზე ღირსეული პირები “განაჩინეს წესისაებრ სახლისა”. დიდი შესაწირავი შესწირა ტაძრებს მეფემ, ხარაჯისა და ბეგარის გადასახადი გაუუქმა_ “თავისუფალ ყვნა”
          სომხეთის ტერიტორიის უშუალო შემოერთების შემდეგ, ქართულ_სომხური ურთიერთობები მეტად გაღრმავდა და გაცხოველდა. ჩვენ ვიცით რომ სომხურმა ეკლესიამ ქრისტიანულ-მონოფიზიტური სწავლება მიიღო და ამით შეგნებულად თუ შეუგნებლად ქართულ მხარესთან სერიოზული კონფლიქტი გამოიწვია. შესაბამისად ურთიერთობის გაღრმავებასთან ერთად ეს საკითხი ძალაუნებურად წამოიჭრა. როგორც შემდგომ დავინახავთ საქართველოს კათალიკოსს ეს საკითხი მეტად აღელვებდა.
           ყველაფერი კი ასე დაიწყო_სარგის მხარგრძელის ძენი _ ივანე და ზაქარია მსახურთუხუცესისა და ამირსპასალარის თანამდებობზე დაინიშნენ. გაიმართა სამეფო წვეულება, სადაც წარჩინებული სამღვდელობაც მონაწილეობდა. წესისაებრ კათალიკოსს უნდა შეესრულებინა უსისხლო მსხვერპლშეწირვის რიტუალი. წმინდა სეფისკვერი მიიღეს “ყოველთა წარჩინებულთა”, ხოლო ივანემ არ მიიღო იგი ვინაიდან მონონფიზიტი იყო, მაგრამ უეცრად “ზაქარია იკადრა აღტაცებად სეფისკვერისა და შეჭმად”. კათალიკოსისთვის ეს უკვე საკმარისი იყო_ “ცეცხლებრ აღტყინებული, ძლიერად ამხილებდა და ესრეთ ეტყოდა...” საბოლოოდ საქმე სწავლულთა მოწვევით დასრულდა და ვანში გაიმართა “სიტყვისგება”. ქართველთა მხრიდან კრებას ესწრებოდა დედოფალთ-დედოფალი(=მეფე), დავით მეფე (სოსლანი) და ყოველი წარჩინებულნი. თავის მხრივ სომხებს თავიანთი სწავლულები ჰყავდათ წარმოდგენილი. სიტყვისგება მიმწუხრამდე გაგრძელდა. ბოლოს სიტყვით გამოვიდა კათალიკოსი და “სახლით თარგამოსთ” მიმართა. თავის სიტყვაში მან პურის ქრისტეს ხორცად გარდაქცევის არგუმენტები მოიყვანა სახარებიდან და ამ დოგმატის საქმით დამტკიცება განიზრახა_ მათ უწმინდური ძაღლები, რომლიც არ ეკარება ნაღვთისმსახურევ მსხვერპლს, უნდა გაეცვალათ ერთმანეთს და სამი დღე უჭმელად ემყოფათ, ამ სამი დღის განმავლობაში კი ორივეს თავისი წესით შეეწირათ უსისხლო მსხვერპლი, ხოლო რომლის სეფიკვერსაც მიეკარებოდა ძაღლი, მისი სწავლება მტყუანი იქნებოდა ღვთის წინაშე. კათალიკოსის ნათქვამმა ძლიერ გააკვირვა და შეაშფოთა მეფე და იქ დამსწრე ქართული საზოგადოება. იოანე კათალიკოსმა კი მიუგო მეფეს: “მეფეო, შემეწიე შენ და ყოველნი ქართველნი, დიდი და მცირე.”
                 მოახლოვდა დამოწმების დღე. კათალიკოსი იოანე მოლოცვით მოდიოდა... სომხებმა მიუგეს_შენივე წამოწყებულია და პირელი თქვენგან ვნახოთ ჭეშმარიტია თუ არა თქვენი მოწმობაო. პასუხი იყო: ”მე ვყო”. მემატიანის თქმით იგი “დგა, ვითარცა გოდოლი შეურყეველი, ტურფად აღშენებული...” მივიდა ძაღლი სეფისკვერთან და როდესაც მიეახლა შეჰყეფა ძაღლმა და ვერ შეეხო მას. ყველას გაუკვირდა ამ სასწაულის დანახივსას, სომხები კი შერცხვნენ. მათ იხილეს საკუთარი რწმენის სიმცდარე. ივანე და ზაქარიას გადაწყვეტილება სხვადასხვა იყო. ზაქარიასათვის “ქართველთა სჯული” მაინც მწვალებლობად დარჩა. ხოლო ივანემ “ნათელ-იღო” და “მრავალი სიმრავლე სომეხთა მოვიდა ნათლისღებად”.

    განხილვა, შენიშვნები:

    Friday, October 30, 2009

    Georgian Halloween and American “Supra”

    Today is 30th of October and tomorrow comes Halloween. So decided to search some info about Halloween. I googled and found out pretty nice article on wikipedia. In the end of article from religion category I discovered this sentence, which made me laugh and surprised at the same time. Here it goes: “Jehovah's Witnesses do not celebrate Halloween for they believe anything that originated from a pagan holiday should not be celebrated by true Christians.” I could suppose the meaning of phrase “true Christian” as Protestant, Catholics or other Christian sects, but not Jehovah’s Witnesses. That’s pretty dummy.

    Look, I don’t want here to insult any religious groups’ belief. I’d better continue my speech. And so when I read the article remembered my first Halloween party. That was pretty funny and nice. I had not on costume with imitated bloody or costume of monster which always makes you look like a fright in the cornfield. No, mine was cooler then others. I remember I was in black at all. I had my black top-hat, mantis and stick.  And when I walk on the street people looked at me as I was a president or wtv.

    And tomorrow comes another Halloween day. I suppose people enjoy and should have a good time.

     People often express their opinion about it. Many of them don’t like it because they think it is a antichristian and pagan ritual. Georgian patriarchate has given recommendation to parish not to take part in it.  I also have read book which was explaining such kind of events as pagan ritual. So as it seems it isn’t a holly fair, as I realize. But people don’t care about, cause they are going on party for a good time and enjoy, not with an abused desires.

    Anyway, I should be very pleased if I see Americans celebrations on “supra”. For cultural relationships. If anybody doesn’t know what the “Supra” means I’ll explain. Well, at first every man sits at “supra” (table on which are various foods, sweet stuff, wine of course and many other things) until the end. And they say toasts to each other especially to him who’s birthday or has happened something important. Then you can say some story from your past life, for exl. How great times were when you could get to Moscow almost freely, and there had a good time with Natasha or Jenia or smth. Like her. But that not is a whole story, than if you got women with, you should cheer her with traditional toast. Than she should say thank you and take her sit. If you do not drink you can sit still. But if you drink with campany you got to talk much. Especially if you are “tamada”, a head speaker of table (“supra”). For note tamada must be skilled chatter, who knows many stories, jokes and poems. There is such expression In Georgians –“Drink some or I pour out it on you!” So It’s your choice whether drink or not. Also there is such tradition on supra like cheering the wine. But do not make pull your face, when you drink It. No, no just drink it completly, don’t you remember the expression? Ha-ha, kidding. Also there is very interesting tradition of wine-scooper. As always wine-scoopers are eldest person from campany. Attention: If your hand quivers, while pouring on, that means you are not skilled wine-scooper, so you’ve got to train much in this job! At Supra you have to drink till you lose one’s reason and on the second day you have to wake up with heavy headache named “nabakhusevi”. That’s why so hard to keep traditions, as they say. So good luck!

    Saturday, March 28, 2009

    პურიტანიზმი



              პურიტანული  მიმდინარეობა პროტესტანტული მოძრაობის ღვიძლი შვილია. რომ არა ლუთერის რეფორმატორული სულისკვეთება ასევე მთელი სხვა პიროვნებების როგორებიცაა ჰულრაიხ ცვინგლ, იან ჰუსი და სხვები ისინი არ იქნებოდნენ. ეს პერიპეტიები მიჯნავს შუა და ახალ ისტორიულ საუკუნეებს. მათი მოძრაობა წამოსული იყო სწორედ პაპის ცენტრალისტური ძალაუფლების დაპირისპირების ნიადაგზე, რომელიც ფართო მასშტაბით მოიცავდა დაბალ და საშუალო ფენას ევროპეული მოსახლეობისა. მოკლედ მოვყვები მათ ისტორიას ბრძოლის და დაწყებისა და გამარჯვების შესახებ. 

    ფაქტიურად აუტანელი და გაუსაძლისი გახდა კათოლიკური წნეხის ქვეშ ყოფნა იმდროინდელი გერმანულ-ფრანგული მოსახლეობის. ეს ჯერ კიდევ ინდულგენციების უახლოესი პერიოდია. კონტინენტური ევროპიდან ზოგი მათგანი აფარებს თავს ახალ იმედს - ანგლიკანურ ეკლესიას, რომელიც როგორც შემდგომ გაირკვა არც ისე შორს იდგა პაპისტურ-ცენტრალისტური პოლიტიკისგან დიდ ბრიტანეთში. პურიტანები მნიშვნელოვან ძალას წარმოადგენენ ინგლისის პარლამენტში. მეფის ხელისუფლება ნელ ნელა მცირდება და მმართველობა გადადის საპარლამენტო ხელისუფლებაზე. პურიტანები იყოფიან ორ მიმდინარეობად ინდეფენდენტები და პრესვეტრიანელები. ერთი მოითხოვენ საპარლამენტო მმართველობას მეფის გარეშე და მეორენი 9პრესვეტრიანელები კი კონსტიტუციურ მონარქიას. იწყება სამოქალაქო დაპირსიპირება რომელშიც მარcხდება მეფის უნიათო ხელისუფლება. საბოლოოდ ჩარლზ I კვეთენ თავს. ხელისფლეაში მოდიან ოპოზიციის წარმომადგენლები - პრესვეტიანელები. მტკიცდება ოლივერ კრმომველის პროტექტორატი. ეს ყველაფერი იწვევს ძველი მონარქიული ღირებულებებისაკენ დაბრუნებას. ძლიერდება არისტოკრატია, გადასახადების აღებბის უფლება და ა.შ. მწიფდება რეაქიული მოძრაობა. ოლივერ კრომველს საფლავიდან თხრიან და სახრჩობელაზე კიდეენ. და ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო. ბრძოლის სათავეში ინდიფენტები და რელიგიური სექtები უდგებიან. ხანგრძლივი ბრძოლის შემდეგ პარლამენტი იმარჯვებს მონარქიაზე.

    გარდა ინგლისისა პურიტანები არიან ამერიკის "პირველი კონსტიტუციის" შემქნელები მეი ფლაუერის ხელშეკრულეა. მასში აღნიშნულია გონივრული სამოქალაქო ერთობა და თანასწორუფლეიანი კანონები.

    მოკლედ ამ შესავლის მერე შეგიძლიათ გადმოიწეროთ ეს ფილმი და დატკბეთ იგი ეხება ოლივერ კრომველს და მის ცხოვრებას. ფილმს აქვს რომანის ჟანრი და კრომველის მეგობარი ფაიროქსი მოუთხრობს მაყურებელს მომხდარის შესახებ.

    Downlaod